«

»

Feb
21

Notities

Alfrink College MUNA 2011

‘Waarom ik met deze notities begonnen ben?’ wilde zaterdag een kennis weten, die al ruim vier jaar af en toe vergeefs op mijn website kijkt. Welaan, na een lange periode van webloggen (2002-2006) moest er echt een punt worden gezet. Na het afscheid van de Tweede Kamer brak een periode aan met een grote variatie aan activiteiten, maar zonder voldoende focus om een lezer om aandacht te kunnen vragen.

En de politiek dan? Vanuit de Eerste Kamer heb ik geholpen om het kabinet van de onzalige afspraak af te helpen dat er geen onderzoek naar de Nederlandse besluitvorming over de oorlog in Irak zou plaatsvinden. Door alle media-aandacht was daar geen weblog voor nodig.
X

Het besluit om weer wat te gaan schrijven viel op 3 februari jl. op het Prinses Maximaplein in Zoetermeer, zo’n gruwelijk lelijke rotonde waarmee men bij voorkeur leden van het Koninklijk Huis beledigt.

Ik kwam van het Alfrink College. De leerlingen van die school hadden voor het zesde achtereenvolgende jaar een internationale conferentie georganiseerd, waarin de Verenigde Naties werden nagespeeld, compleet met Algemene Vergadering en Veiligheidsraad. Er deden ook scholieren uit Frankrijk, Spanje, Duitsland en Engeland mee.
Iedereen was deftig in pak of jurk gestoken. Ik dacht eerst dat ik niet op een Nederlandse school was! En alles in het Engels. Ik mocht iets over de Raad van Europa, mensenrechten en democratie vertellen. Het werd door de nieuwsgierigheid en betrokkenheid van de scholieren een ongelooflijk inspirerend uur.

Zojuist kreeg ik van kennissen het Zoetermeers Weekblad toegestuurd. Dat schreef hierover het volgende:

‘Ook oud-minister en Eerste Kamerlid Klaas de Vries maakte (…) met name indruk door het pleidooi dat hij hield voor een menselijk omgaan met wetgeving. De Vries ging met de leerlingen in discussie over de met uitzetting bedreigde Sahar Hbrahim Gel uit Sint Anna-Parochie. De uit Afghanistan afkomstige, maar in Nederland opgegroeide havo-scholiere, sprak logischer wijze enorm tot de verbeelding van haar Zoetermeerse en buitenlandse leeftijdsgenoten. Zijn stelling dat we in dit geval niet alleen naar de wet, maar veel meer nog naar de persoonlijke omstandigheid moeten kijken werd met grote instemming ontvangen.’

Een prachtige ontmoeting dus, waar je met jonge mensen kon praten over dingen die ertoe doen. En op die rotonde dacht ik: ‘Ga maar weer wat schrijven. Er zijn altijd zoveel dingen die door je hoofd spelen, dat je ze maar beter in een paar woorden tot rust kunt brengen.’


Munalfrink.com